Dagelijks Bestuur

De Stichting Historie der Techniek wordt geleid door een bestuur van minimaal vijf leden. In samenspraak met de directie bepaalt het bestuur de te volgen koers van de organisatie. Bestuurders zijn actief betrokken bij het werven van de voor grootschalige onderzoeksprogramma’s benodigde fondsen, en de acquisitie van nieuwe individuele projecten. Daarnaast controleert het bestuur de bedrijfsvoering en laat het jaarlijks de jaarrekening opstellen door een accountant.

Dagelijks Bestuur

  • prof.dr. E.M. (Emmo) Meijer
       Voorzitter
  • dr. J.G.H. Joosten
  Penningmeester
  • ir. H. (Herman) de Boon
   
  • prof.dr. D. (Dirk) van Delft
   
  • prof.dr. E.J. (Eric) Fischer
   
  • dr. F.J.A.M. (Frans) Greidanus
   
  • ir. M.C. (Michiel) Westermann (MBA)
   
  • prof.dr. E. (Ernst) Homburg
  Adviseur 
  • prof.dr.ir. H.W. (Harry) Lintsen 
  Adviseur
  • dr.if. M.F.H. (Martin) Schuurmans
  Adviseur
  • prof.dr. J.W. (Johan) Schot
  Adviseur

Herman de Boon

Ir. ing. Herman de Boon (1946) studeerde Werktuigbouwkunde (cum laude) en Organisatiekunde aam de Universiteit van Twente, alwaar hij in 1974 cum laude afstudeerde met een onderscheiding in business wiskunde.  Van 1970-1975 werkte hij als medewerker van de vakgroep Productie Organisatie en Logistiek aan de Universiteit Twente. Daarna werkte hij 30 jaar lang op het hoogte management niveau in de internationale agro-food industrie. Hij was onder meer directielid van Bloemenveiling Aalsmeer (1975 – 1980), directievoorzitter van Bloemenveiling Westland (1980 – 1989), hoofddirectielid en voorzitter van de hoofddirectie van Koninklijke Cebeco Groep (1989 – 2002). In 1987 kreeg de heer De Boon de NCD prijs voor excellent ondernemerschap. Vanaf 2002 vervult hij diverse bestuurlijke en toezichthoudende functies in private, publieke en publiek/private organisatie op het gebied van agribusiness, internationale handel en gezondheidszorg.

Martin Schuurmans

Martin Schuurmans (1946, PhD TU/e in 1971) was de eerste 20 jaren van zijn loopbaan fysicus en wetenschapper. Hij ging naar Philips in 1968 om daar later hoofd van de groep experimentele en theoretische fysica te worden in het Philips Natuurkundig Laboratorium van Eindhoven in Nederland. Van 1985-91 was hij hoogleraar vaste stof fysica aan de TU/Delft.

In 1991 werd hij manager van onderzoek en innovatie. Van 1991-994 was hij hoofd van het vaste stof onderzoek in het Philips Laboratorium van Briarcliff in New York, USA. Van 1995-2000 was hij directievoorzitter van het Philips Natuurkundig Laboratorium en vicevoorzitter van Philips Research wereldwijd. Hij heeft deelgenomen aan de voorbereiding van de High Tech Campus van Eindhoven en heeft open innovatie sterk ondersteund. He richtte ook het Philips Research Laboratorium in Shanghai, China op. Van 2000-2002 was hij CEO van het Centrum voor Fabricage Technologie van Philips. In die periode was hij ook hoogleraar Innovatie Management aan de TU/e.

Van 2002 tot aan zijn pensioen van Philips was hij als lid van de raad van bestuur van Philips Health Care (Boston, USA) verantwoordelijk voor de Innovatie en Industrie en heeft hij de Philips Neusoft JV voor Medische Apparatuur in Shenyang China opgericht. In 2005 heeft hij de Sino-Dutch Biomedical School of Information Engineering (BMIE) in Shenyang, China opgericht. In 2006/7 heeft hij in China gewoond en was de Decaan van BMIE. Vanaf september 2008 is hij de bestuursvoorzitter van EIT, het Europese Instituut voor Innovatie en Technologie.

Michiel Westermann

Michiel Westermann is in 1981 afgestudeerd als mijnbouwkundig ingenieur (petroleum winning) aan de Technische Universiteit in Delft. In 1983 behaalde hij zijn Master of Business Administration aan INSEAD, Fontainebleau. Daarvoor was hij werkzaam bij de firma Schlumberger (wire line services) in Kameroen en Angola (1981 - 1982).

Michiel was een van de oprichters, mede-eigenaar en directeur van Pink Elephant, een bedrijf dat gespecialiseerd is in het complete operationele management van informatie systemen. Pink Elephant is nu een onderdeel van het beursgenoteerde Pink Roccade (het vroegere Roccade). Pink Elephant is in 1993 aan Roccade verkocht. Van 1993 tot april 1998 maakte Michiel deel uit van de directie van Roccade, tegenwoordig PinkRoccade, in 2005 verkocht aan Getronics, tegenwoordig KPN.

Van oktober 1998 tot april 2002 was hij algemeen directeur van Twinning Holding B.V., de eerste ICT incubator in Nederland. Van 2002 tot heden is hij actief als adviseur en ondernemer voornamelijk in de gezondheidszorg. Sinds eind 2004 is hij directeur van Motek Medical en van Motek Entertainment. Motek Medical ontwikkelt oa hard- en software voor revalidatie doeleinden. Motek Entertainment is oa co-producent vande televisieseries “Sprookjesboom” en “Cafe de Wereld”. Hij is lid van de Raad van Commissarissen van Berenschot en van NEDAP, en lid van de Raad van Toezicht van SIDN (Stichting Internet Domein registratie Nederland).

Johan Schot

Johan Schot (1961) is wetenschappelijk directeur van SPRU - Science Policy Research Unit, University of Sussex (Verenigd Koninkrijk)en wetenschappelijk directeur van de Stichting Historie der Techniek. Tot 2014 was hij hoogleraar Geschiedenis van de Techniek aan de Technische Universiteit Eindhoven en gaf hij mede leiding aan de Stichting Kennisnetwerk  Systeeminnovaties en Transities (KSI). Hij leidde het nationale onderzoeksprogramma Techniek in Nederland in de Twintigste Eeuw (TIN-20). Dit programma omvatte de publicatie van een zevendelige boekenserie, meerdere proefschriften, monografieën, wetenschappelijke en populaire artikelen, bijdragen aan tentoonstellingen, beleidsworkshops en websites voor het onderwijs. Samen met Kurt Fischer is Johan Schot medeoprichter van het Greening of Industry Network. Hij is voorzitter van het European Science Foundation onderzoeksnetwerk Tensions of Europe, Technology and the Making of Twentieth Century Europe (www.tensionsofeurope.eu). In 2002 kreeg hij een NWO Vici beurs voor een project over de rol van transnationale infrastructuren bij de vorming van het huidige Europa (zie www.tie-project.nl). In zijn onderzoek en publicaties richt hij zich op diverse kennisgebieden, zoals de geschiedenis van de techniek, wetenschap en technologie studies, constructive technology assessment en innovatie- en beleidsstudies. Enkele recente boekpublicaties van zijn hand zijn Technology and the Making of the Netherlands: The Age of Contested Modernization, 1890-1970 (2010; met Harry Lintsen en Arie Rip) en Transitions to Sustainable Development (2010; met John Grin en Jan Rotmans). Van september 2010 tot juli 2011 verbleef hij als fellow op het Netherlands Institute for Advanced Studies in the Humanities and Social Sciences (NIAS) in Wassenaar. Hier werkte hij samen met een internationaal team van techniekhistorici aan een nieuwe geschiedenis van Europa, een zesdelige boekenserie onder de werktitel Making Europe:Technology and Transformation 1850-2000 (zie www.makingeurope.eu). Met Phil Scranton verzorgt hij de eindredactie van deze serie. De boekenserie verschijnt in 2013 bij Palgrave Macmillan. In 2009 is Johan Schot benoemd tot lid van de KNAW.

Harry Lintsen

Harry Lintsen (1949) is emeritus hoogleraar Techniekgeschiedenis van de Technische Universiteit Eindhoven (TU/e). Lintsen studeerde natuurkunde aan de TU/e en schreef een proefschrift over de geschiedenis van het ingenieursberoep in Nederland. Na zijn promotie in 1980 startte hij met een groep onderzoekers een programma over de geschiedenis van de techniek in Nederland in de 19de en 20ste eeuw. De bedoeling was om de Nederlandse geschiedenis te herschrijven vanuit een technisch-maatschappelijk perspectief. Het onderzoek resulteerde in twee boekenseries (in totaal dertien delen). Een samenvatting is gepubliceerd in het publieksboek Made in Holland. Een techniekgeschiedenis van Nederland (1800-2000).

Momenteel leidt Lintsen een onderzoek naar de geschiedenis van Nederland maar dan vanuit het perspectief van duurzaamheid. Verder houdt hij zich bezig met de Nederlandse kennisinfrastructuur in de twintigste eeuw en verricht hij onderzoek naar de geschiedenis van TNO, polymeren, katalyse en dergelijke.

Lintsen is medeoprichter van de Stichting Historie der Techniek. Hij is lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen (KNAW) en erelid van het KIVI (Koninklijk Instituut Van Ingenieurs).

Ernst Homburg

Ernst Homburg (1952) is hoogleraar ‘Geschiedenis van wetenschap en techniek, in hun onderlinge samenhang’ aan de Universiteit Maastricht, een leerstoel ingesteld door de Stichting Historie der Techniek (SHT). Zijn onderzoek en de publicaties richten zich op het grensvlak van wetenschap en techniek en de interactie tussen het bedrijfsleven en de universiteiten.

Hij studeerde scheikunde (drs.) in Amsterdam, en was verbonden aan de universiteiten te Groningen (1978-1979), Nijmegen (1979-1993) en Eindhoven (1990-1993). Begin 1993 promoveerde hij aan de Radboud Universiteit Nijmegen op een proefschrift over de opkomst van het beroep van chemicus in Duitsland, 1790-1850. In 1993 werd universitair docent aan de Universiteit Maastricht, en werd benoemd tot bijzonder hoogleraar in 2002.

Van 1989 tot 2003 was hij lid van de redacties van twee SHT-boekenseries over de Geschiedenis van de Techniek in Nederland in de 19de (Tin19) en 20ste (Tin20) eeuw, waarin hij onder andere hoofdstukken schreef over de chemische industrie. Daarnaast publiceerde hij uitgebreid over (de geschiedenis van) het beroep van chemicus, het technisch onderwijs, de textieldrukkerij, en het milieu.

Van 1993 tot 1997 was hij lid van de stuurgroep van een Europees project over de geschiedenis van de scheikunde 1789-1939. Hij was voorzitter van het Genootschap voor de Geschiedenis der Geneeskunde, Wiskunde, Natuurwetenschap en Techniek ‘GeWinNa’ (1995-1998), bestuurslid van de Society for the History of Alchemy and Chemistry (sinds 1996), lid van het bestuur van ICOHTEC (1997-2007), en voorzitter van de Europese Working Party on the History of Chemistry (2003-2009). Van 2000-2010 was hij redacteur voor de book reviews van Ambix.

Hij was voorzitter van de redactie-chemie van de 8-delige New Dictionary of Scientific Biography (New York, 2007). Zijn meest recente boeken zijn Groeien door kunstmest: DSM Agro 1929-2004 (Hilversum 2004) en, met Lodewijk Palm, De geschiedenis van de scheikunde in Nederland 3: De ontwikkeling van de chemie van 1945 tot het begin van de jaren tachtig (Delft 2004). Momenteel schrijft hij een boek over de 150-jarige geschiedenis van het Belgische Solvay concern, uit te geven door CUP, tesamen met Nicolas Coupain en Kenneth Bertrams.

 

Prof. Dr. E (Ernst) Homburg
Universiteit Maastricht
Faculteit der Cultuur- en Maatschappijwetenschappen
Postbus 616
6200 MD Maastricht
Nederland
Bezoekadres:
Grote Gracht 90-92
6211 SZ Maastricht
Kamer B1.18
Tel: +31-(0)43-388 3314
Fax: +31-(0)43-388 4917
Thuis telefoon: +31-(0)43-409 4462
e.homburg@maastrichtuniversity.nl

Jacques Joosten

Jacques Joosten (1949) is geboren in Maasbree. Sinds 2005 is hij Managing Director van het Dutch Polymer Institute in Eindhoven. Bij DSM is hij sinds 2000 werkzaam als Director Corporate Technology. Daarvoor was hij Director Corporate Research van DSM (1987-2000). Hij is daarnaast betrokken bij de Regiegroep Chemie - waarvan hij onder andere voorzitter was - die innovaties in de chemie wil stimuleren.

Emmo Meijer

Emmo Meijer (1951) volgde zijn opleiding Chemie in Amsterdam (Vrije Universiteit), alwaar hij in 1979 promoveerde. In hetzelfde jaar trad hij in dienst van DSM. In verschillende functies in research en business management speelde hij een belangrijke rol in de transformatie van DSM naar een meer life sciences georiŽnteerde firma. In 2001 werd hij de eerste Chief Technology Officer van DSM.

Vanaf begin 2005 was hij werkzaam voor Unilever als senior vice-president met aanvankelijk de wereldwijde verantwoordelijkheid voor Foods R&D, in 2008 uitgebreid naar Development voor alle businesses.In 2009 verschoof zijn werkterrein naar strategie, rapporterend aan de CEO. Sinds 1 april 2011 is hij in functie als Corporate Director R&D van FrieslandCampina.

Daarnaast is hij actief als parttime hoogleraar (TUE), lid van de Adviesraad van de Wetenschaps- en Technologiebeleid (AWT), lid van de Netherlands Academy of Technology and Innovation (AcTI), directeur van de Koninklijke Hollandse Maatschappij der Wetenschappen (KHMW), voorzitter van de Energie Advies Commissie, voorzitter van het TopInstitute Food and Nutrition (TiFN), voorzitter Regiegroep AgriFood&Innovation, voorzitter van de Raad van Toezicht van de Universiteit Utrecht, voorzitter van Greenport Venlo Innovation Center en lid van verschillende nationale en internationale organisaties op het gebied van wetenschap en innovatie.

Sinds 2003 is hij erelid van de KNCV en ontving in 2012 the Akademie Award van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen.

Recent (2013) is hij toegetreden als lid van de Katholieke Universiteit van Leuven en lid van de Raad van Commissarissen van Bright Move.

Eric Fischer

Prof.dr. Eric Fischer (1946) heeft economie en bedrijfskunde gestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam (UvA) en is hier vervolgens ook gepromoveerd.

Sinds 1989 is Eric Fischer als hoogleraar verbonden aan de UvA. Hij werd onder andere bijzonder hoogleraar Toegepast Economisch Onderzoek. De econoom-historicus combineerde zijn baan als hoogleraar met het directeurschap bij het Verbond van Verzekeraars. Daarnaast was hij ook bijzonder hoogleraar Geschiedenis van Bedrijf en Techniek Nijmegen universiteit 1989-1992

Tevens is Fischer Interim decaan geweest van de Faculteit Economie en Bedrijfskunde (UvA). In 2006 trad Eric Fisscher toe tot de Raad van Commissarissen van verzekeraar Delta Lloyd.

In het verleden heeft Eric Fischer ook een groot aantal bestuurlijke functies in de driehoek wetenschap-cultuur-bedrijfsleven vervuld. Zo was hij lid van VNO-NCW en bestuurslid van het SER.

Frans Greidanus

Dr. Frans J.A.M. Greidanus is natuurkundige en in 1982 gepromoveerd aan de Rijksuniversiteit Leiden op een onderwerp uit de lage temperatuurfysica. Van 1982 trad hij in dienst van Koninklijke Philips waar hij heeft gewerkt tot zijn pensionering in 2013. Hij is zijn loopbaan begonnen bij Philips Research in Eindhoven waar hij onderzoek heeft gedaan aan defecten in halfgeleiders en magneto-optische recording. In 1989 werd hij afdelingshoofd op het Philips Research Laboratorium in Briarcliff Manor NY waar hij ondermeer verantwoordelijk was voor de ontwikkeling van blauwe lasers. Na terugkeer in Nederland heeft hij verschillende research groepen geleid. In 2000 werd dr. Greidanus lid van de Directie van Philips Research met wereldwijde verantwoordelijkheid voor video, audio en data opslag. Van 2005-2013 was hij hoofd van Philips Research AziŽ en CTO Philips AziŽ met als standplaats Shanghai. In diezelfde periode was hij, naast lid van het Research-, ook lid van het Philips China Management Team. Momenteel is hij ondermeer, Heng Yi Chair professor aan de School of Management of Zhejiang University in Hangzhou China, adviseur van de het College van Bestuur van de Technische Universiteit Eindhoven en economisch adviseur van de gemeente Wuxi in Jiangsu China.

Gedurende zijn loopbaan is Dr. Greidanus lid geweest van verschillende Raden en Besturen, waaronder het Bestuur van de Stichting Technische Wetenschappen, de Technologie Commissie VNO-NCW, de Raad van Commissarissen van ďConsultants Quantitative MethodsĒ en de ĒBoard of Directors of the Belgian, Netherlands, Luxembourg Chamber of CommerceĒ in Shanghai. Dr. Greidanus is lid van Verdienste van de Nederlandse Natuurkundige Vereniging. In 2007 en 2011 heeft hij de Zilveren, respectievelijk de Gouden Magnolia Award ontvangen van de Gemeente Shanghai voor zijn bijdragen aan de economische en sociale ontwikkelingen van de stad.

Dirk van Delft

Dirk van Delft (1951) studeerde natuurkunde aan de Universiteit van Leiden. Zijn proefschrift was een wetenschappelijke biografie getiteld 'Heike Kamerlingh Onnes. Een biografie'. Sinds 2006 is hij directeur van Museum Boerhaave, het Nederlandse nationale museum voor de geschiedenis van de wetenschap en de geneeskunde. In 2008 werd hij benoemd tot bijzonder hoogleraar materiŽle erfgoed van de Wetenschappen aan de Universiteit Leiden. Zijn onderzoek richt zich op de fysica in Leiden tussen 1870 en 1970.